Bir “yayını kaçırma” bildirimiyle başladı her şey. İlk başta herkes izleyiciydi. Sonra aynı saatte birçok kişi denk gelmeye başladı; insanlar toplaşıp merakla “Acaba bugün ne olacak?” diyerek ekran karşısına oturuyordu. Sohbet aktıkça, muhabbet derinleştikçe birbirlerini yavaş yavaş tanımaya başladılar. Kimin neye güldüğünü, kimin geç kaldığını, kimin yayında uyuya kaldığını öğrendiler. Farkında olmadan ezberlemişlerdi birbirlerini.

​

Kimi gün yorgun geldik, kimi gün mutluluğu paylaştık. Yayın bittiğinde bile kopmadık; çünkü mesele sadece ekranı izlemek değildi. Burası artık “izleyici” kelimesinin yetmediği bir yer olmuştu. Yayınlar sayesinde insanlar arka planda yaşadıkları stresli hayatı bir süreliğine unutuyordu. Bu sayede yayın, gerçek amacına ulaşmış oluyordu.

​

Bir araya gelmiş kişiler değil; birbirine alışmış insanlar vardı artık. Birlikte büyüyen, değişen ve aynı anlara tanıklık eden bir mecra hâline geldi burası. Bugün geriye dönüp bakınca görünen sadece eski yayınlar değil; biriken anılar, içten gelen bir aidiyet hissi ve hâlâ

süregelen bir bağ var.